Παραφράζοντας τους λόγους του υμνογράφου, Μακαριώτατε, θα έλεγα ότι, «η χάρις του Παναγίου Πνεύματος, διά των πρεσβειών του εν αγίοις πατρός ημών Επιφανίου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίας του Μεγάλου, ημάς συνήγαγεν» ενταύθα, απόψε, σ’ αυτή την πρώτη Κληρικολαϊκή Συνέλευση της Ιεράς Μητροπόλεως Κωνσταντίας – Αμμοχώστου.

Δοξολογίαν ἀναπέμπω πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν, προνοίᾳ καί εὐδοκίᾳ τοῦ Ὁποίου ἀναδεικνύεται ἡ ἡμετέρα ἐλαχιστότης εἰς πρῶτον, μετά ἀπό αἰῶνας, Μητροπολίτην τῆς ἐπανασυσταθείσης Μητροπόλεως Κωνσταντίας – Ἀμμοχώστου. Ἀπορῶ δέ καί ἐξίσταμαι, διατί ἡ τοιαύτη χάρις καί εὐδοκία εἰς ἐμέ, τόν ἐλάχιστον τῶν δούλων τῆς τοῦ Θεοῦ δεσποτείας καί κυριότητος.

Θα ήθελα να αναφέρω ότι αποτελεί πράξη και ζωή της Εκκλησίας από την αρχή της ζωής της το ενδιαφέρον για τους εν ανάγκαις ευρισκομένους αδελφούς μας. Έχει λεχθεί επιτυχημένα ότι ο Χριστιανισμός έχει δύο πόδια, το ένα είναι η αποστολή της Εκκλησίας να διδάξει το Ευαγγέλιο της σωτηρίας, το άλλο είναι η άσκηση της φιλανθρωπίας. Έτσι, κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Εκκλησίας έχουμε λαμπρά παραδείγματα Πατέρων ή και απλών λειτουργών οι οποίοι επέδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον για την κοινωνική προσφορά της Εκκλησίας.