Ἄν κάποιος γνωρίσει τόν νῦν Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως Δαμασκηνό , ἀπό τήν πρώτη στιγμή εἶναι πεπεισμένος ὅτι πρόκειται γιά μία ἐξέχουσα πολυτάλαντη ἐκκλησιαστική προσωπικότητα, ἄνθρωπο μέ εὐρεῖς ὁρίζοντες καί πλούσιους ὁραματισμούς, πού μέ ὀξυδέρκεια μπορεῖ νά ἀναγινώσκει «τά σημεῖα τῶν καιρῶν», κατά τήν εὐαγγελική ρήση, καί νά καθορίζει ἔτσι τούς στόχους καί τίς ἐνέργειές του, ἔχοντας ἐπίσης τήν ἰσχυρή και ἀμετακίνητη βούληση νά φέρει εἰς πέρας τήν πανορθόδοξη ἐκκλησιαστική ἀποστολή του.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕτοιμη νὰ ἐπαναλάβει  τὸ ψαλμικό: οὐ «δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου» (Ψαλμ. 131:4), διατυπώνοντας ἔτσι τὴν ἀγωνία καὶ τὴν ποιμαντικὴ φροντίδα της γιὰ τοὺς νέους.

Ήδη βρισκόμαστε στη δεύτερη εβδομάδα της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία η Εκκλησία μας προτείνει τον τρόπο και μας παρέχει τα μέσα για τον πνευματικό μας αγώνα. Ο τρόπος και τα μέσα αυτά δεν είναι αδύνατα για τον καθένα από εμάς. Είναι τρόπος και μέσα δοκιμασμένα και εφρμόζουν απόλυτα στην ανθρώπινη μας φύση ή και αδυναμία.

Ἡ Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γίνεται γνωστὴ σὲ μᾶς σήμερα κυρίως καὶ κατ’ ἐξοχὴν μέσα ἀπὸ τὶς διηγήσεις δύο ἱερῶν Εὐαγγελίων, τοῦ Ματθαίου καὶ τοῦ Λουκᾶ. Ὑπάρχει ἐπίσης πληθώρα διηγήσεων γιὰ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ στὰ λεγόμενα ἀπόκρυφα κείμενα, τοῦ 3ου καὶ 4ου αἰώνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔχει ἀντλήσει κυρίως ἡ ὑμνολογία καὶ ἡ εἰκονογραφία.

«Καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ. καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

             Η Ευρώπη αναζητεί τον αυτοπροσδιορισμό της μέσα από σύνολο «αξιών», μέρος των οποίων προσπαθεί να αντλήσει από τις παραδοσιακές πηγές, είτε θρησκευτικές είτε πολιτιστικές. Λαμβάνοντας αφορμή από αυτή την αναζήτηση αυτοπροσδιορισμού της Ευρώπης είναι πολλοί εκείνοι που εμφανίζονται και προτείνουν τις δικές τους θέσεις και «αξίες».

Ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἀνθρωπότητα καὶ ἡ κτίση στὸ σύνολό της λαμπρύνονται καὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ὅλοι οἱ πιστοί μετέχουμε τῆς χαρᾶς καὶ τῆς πανηγύρεως τῆς Ἀναστάσεως, πού ἀποτελεῖ τὸ θρίαμβο τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου καὶ προσφέρει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴ βεβαίωση τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, Θεολογία καὶ τιμή

Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Κωνσταντίας - Ἀμμοχώστου κ. Βασιλείου

Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τιμᾶται ἰδιαίτερα ὁ τίμιος Σταυρός. Αὐτὸ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι σταυρὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία θεολογικὴ διδαχὴ οὔτε ἕνα ἁπλὸ ἱστορικὸ γεγονός, οὔτε ἕνα ἁπλὸ σύμβολο, ἀλλὰ ἀποτελεῖ  τὸ θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ διδασκαλίας.